Mijn naam is Francis van der Loos; ik ben 47 jaar en ben in 2002 afgestudeerd als gestalttherapeut.Opgegroeid in een gezin met 4 zussen en een broer, had ik tot mijn 18e levensjaar een tamelijk onbezorgde jeugd. Toen ik 18 jaar was, overleed plotseling mijn jongste broer, 13 jaar oud.Pas jaren later kwam ik erachter hoeveel invloed dit overlijden had op mijn functioneren, zowel in mijn werk als relaties.
Door middel van gestalttherapie heb ik geleerd om contact te maken met allerlei gevoelens als verlies, verlating, wanhoop en depressie. Doordat ik hier contact mee leerde maken kwam er ook weer ruimte voor positieve gevoelens als blijheid, vreugde en verlangens. Deze ervaring heeft uiteindelijk ook mijn spirituele en religieuze leven enorm verrijkt.
Wat ik vooral geleerd heb is om mijzelf en mijn gevoelens serieus te nemen. De eerste stap is dat alle gevoelens er mogen zijn. Tijdens dit proces ben ik altijd en nog steeds dankbaar voor de mensen die mij hierin hebben begeleid en gewoon aanwezig konden zijn.
De opleiding tot gestalttherapeut heb ik genoten op het Bolt instituut in Zaltbommel. Daar ik leergierig ben en mij steeds verder wil bekwamen, zowel in individuele gestalttherapie als in het werken met groepen, ben ik de afgelopen twee jaren opgeleid tot gestalttrainer onder supervisie van Magda Maris ( oprichter en directeur van het Bolt instituut) en Annemarij Kamma, twee zeer ervaren gestalttherapeuten Vanaf september 2009 werk ik als gestalttrainer op de Hogeschool voor Gestalttherapie.
Als HBO verpleegkundige ben ik mijn loopbaan gestart in 1984. In juni 2007 heb ik mijn 2e graad lesbevoegdheid gehaald aan de Lerarenopleiding Gezondheidszorg en Welzijn. Sinds 2004 werk ik op het MBO met jongeren tussen de 16 en 20 jaar en ook met volwassenen. Ik geef hen les in verpleegkunde, voeding, communicatie, de was doen etc. Ik doe iedere dag mijn best om de jongeren wat te leren en over te dragen, maar eigenlijk leren zij het meeste door te doen in de praktijk. Wat ik vooral van hén leer is om goed naar ze te luisteren en in te spelen op wat er in hen omgaat.
Pas als ik kan openstaan voor wat er in hen omgaat, kan ik ze wat leren. Dat is ook vooral wat mij dan zo gelukkig maakt in mijn werk: dat ik met hart en ziel mijn vak uitoefen betekent voor mij dat ik contact maak met wat er in mijzelf en de ander leeft en tegelijkertijd van elkaar kan leren!
Door verhalen van cliënten uit mijn dagelijkse praktijk ben ik de laatste jaren ook geïnteresseerd geraakt in de invloed van verschillende systemen ( gezin, school etc) op het functioneren van een individu. In mijn praktijk ontmoet ik steeds vaker jongeren die moeite hebben om in een veranderend systeem hun weg te vinden. Dit kan zijn door een overlijden/ scheiding of verandering van gezinssamenstelling. Samen bekijken en onderzoeken we de plek die deze jongere heeft om weer zijn/haar eigen weg te vinden.
