Mijn naam is Marion van Zanten (1960). Ik ben geboren en getogen in het land van Maas en Waal - ik voel me dan ook een kind van de rivieren. Inmiddels woon ik alweer geruime tijd in Achterveld, nabij Amersfoort en Leusden.
Via een vroegere huisgenoot kwam ik in aanraking met het BOLT- instituut te Nieuwaal. Ik liep op dat moment vast op allerlei gebieden: ik had een onvervulde kinderwens; mijn baan als groepsleidster in de kinderpsychiatrie hield ik eigenlijk wel voor gezien, maar ja, wat dan ... en mijn vader was recent overleden. 't Enige wat lekker leek te lopen was de relatie met mijn partner, waarmee ik nog maar net was gaan samenwonen. Veel in mijn leven was op dat moment niet af, nog niet rond. In gestalt heb ik een aantal situaties kunnen voltooien, waardoor ik ruimte kreeg en energie om nieuwe dingen tegemoet te treden. Een van mijn gewoontes was om eindeloos te praten en steeds weer in discussie te gaan, mijn gelijk te willen halen. Het 'aan den lijve ervaren' van bepaalde zaken en leren luisteren naar mijn innerlijke stilte bleken de juiste ingrediënten om weer in contact te komen met mijzelf, mijn eigen behoeftes en de wereld om mij heen. Ook de (liefdevolle) confrontaties met mijn leraren en groepsgenoten zal ik niet snel vergeten, mede door hen leerde ik mezelf ervaren en (her)waarderen zoals ik ben.
Leven in de brouwerij!
Inmiddels ben ik tien jaar verder. In mijn relatie heb ik de nodige ups en downs doorstaan en naast het genieten van elkaar is het soms ook hard werken. Maar mede dankzij mijn kennismaking met gestalt is er genoeg leven in de brouwerij. En anders zorgen mijn twee kinderen daar wel voor! Ik ben alweer een aantal jaren heel gelukkig met mijn part- time baan als ambulant gezinsbegeleidster. In de begeleiding van ouders en kinderen maak ik steeds vaker gebruik van hetgeen ik me in mijn opleiding bij BOLT heb eigen gemaakt. Vaak spelen er onaffe zaken in het gezin. Als ouders hier besef op krijgen en bereid zijn om deze situaties aan te pakken, komen ze weer in een positieve spiraal met hun kind(eren). De taal van hun denken en spreken, hun lichaamstaal en de taal van hun emoties, raken meer met elkaar geïntegreerd. Ze leren spreken in klare taal! Ik kom veel in gezinnen waar sprake is van een kind met een beperking of handicap. Ruimte leren geven aan onverwerkte, negatieve gevoelens blijkt dan een belangrijk item. Naast het bieden van uitleg over wat de beperking met zich mee kan brengen in de concrete, dagelijkse praktijk.
Naast mijn reguliere baan inspireert het mij als ik mensen verder kan helpen, in mijn eigen gestalt - praktijk. Of doe ik energie op aan het geven van een groep lichaamswerk en zen- meditatie.
Een nieuw pad durven inslaan.
Nog regelmatig loop ik vast ... maar ik heb sneller in de gaten op welke wijze. Hoe ik steeds weer hetzelfde pad bewandel, in plaats van bijvoorbeeld eens een keer linksaf te slaan of een ander weggetje te proberen. Door mezelf mee te maken terwijl ik wandel, en mild te zijn naar mijzelf, kom ik toch telkens weer een stapje verder.